Het Leven van Alledag in Drieluiken en andere foto's

Murals in Paramaribo

Wat ik één van de bijzondere dingen aan Suriname vind zijn de handgeschilderde reclames op de muren van de houten en stenen huizen. Reclames-schilderen is er een eerzaam beroep. Afbeeldingen van het Surinaamse Parbo bier zie je overal in de stad en op het platteland, je ziet het op huizen, muren en bushokjes en het is altijd even knap geschilderd. Ook zie je vaak op muren van vooral eethuisjes grote vrolijke geel-rode reclames voor maggiblokjes en er zijn ook reusachtig afbeeldingen van potten bruine bonen, pindakaas en mayonaise. Je ziet er grote geschilderde pakken havermout, blikken sardientjes, potten Nescafé en natuurlijk alle soorten flessen sterke drank. Allemaal met de hand geschilderd en ik vind het prachtig. Het land fleurt er van op en vast niet iedereen is dat met mij eens. De vooruitgang hou je niet tegen en ook dit ambacht hier zal op den duur verdwijnen.

Hospitality in the Sahara

Op reis door de Sahara kom je in de meest exotische eetgelegenheden, zoals deze keuken met de roze en lichtblauwe muren en de barjuffrouw in paarse trui. Tegen de muur staat een rek met tajines. Op de grond staat een gaspit met een grote gasfles, maar de tajines worden buiten bereid op een houtskoolvuurtje. Lekkere prutjes met uien en vlees. De plastic mandjes op de bar vind ik mooi, ze zijn van het soort dat ik al mijn hele leven koop in elk buitenland. Deze keuken was niet in het het roze-blauwe restaurant rechts, dat was weer ergens anders. Ik was daar, behalve van de kleuren, ook erg gecharmeerd van de oriëntaalse boogvormen in de muren en van het sympathiek ogende toiletgedeelte (links). De soort trog als wasbak en de manier waarop die gemonteerd is en de roze deur….. alles heel anders dan bij ons….

Chefs in China

Eten in China is een avontuur. Je ziet geen verschil tussen ontbijt, lunch of avondeten, hoofdgerecht of bijgerecht en je ziet eigenlijk ook vaak niet wat het precies is, dat wat je eet. Je schept maar wat op of je wijst maar wat aan, je eet het onhandig met stokjes en over het algemeen smaakt het heel goed. De Chinezen hebben qua hygiëne geen goede naam en de eettentjes zien er niet al te proper uit, maar ze verhitten het eten goed en ik ben er nooit ziek van geworden. Toch wel één keer, toen ik op een station twee eieren kocht uit een glazen pot met bruine vloeistof, waarvan de eierschalen al gekneusd waren om de bruine marinade er beter in te laten trekken en zo gelijk ook de voor mij lichaamsvreemde bacteriën. Achter in de bus heb ik ze in een plastic zak weer uitgekotst.

Public transport

Het vervoer in Senegal is anders dan bij ons, kan je wel zeggen. Tegenwoordig rijden er veel supergrote en splinternieuwe SUV’s rond in Dakar, maar veruit de meeste auto zijn totaal gedeukt, met gebarsten ramen en met geen enkel handeltje of knopje meer. Een gangbaar openbaar vervoermiddel is de Taxi Brousse, de oeroude Peuguot 504, die naast de chauffeur nog 7 zitplaatsen biedt. Panne is niet ongebruikelijk. De geel blauwe busjes, de Cars Rapides, rijden in steden en zijn eigendom van een marabout (geestelijk leider). De kosten zijn, ongeacht waar je naar toe gaat, 50 CFA = 7½ ct. Vóór op de busjes staat Alhamdullilali, wat ‘Allah zij geprezen’ betekent en de zij- en achterkanten zijn vrolijk beschilderd met bloemen, vogels, moskeeën en met de ietwat spookachtige afbeeldingen van marabouts. Ik zag ook wel odes aan Osama Bin Laden. Altijd staat de radio aan en ik vind het gezellig in zo’n overvol busje.

Walls

De muur achter de Coca-Cola vrachtwagen is de stadsmuur van Meknès, de Marokkaanse stad met de hoge muren en de grote poorten. De kleur van deze muur is van een opvallend soort zalm-roze en ik neem aan dat dat de kleur is van de plaatselijke aarde die gebruikt is voor dit pleisterwerk. Op andere plaatsen hebben muren weer andere kleuren, soms zijn ze meer gelig of bruinig, of meer grijzig of roodachtig, al naar gelang de kleur van de gebruikte aarde dus. Net als bij aardewerk hangt de kleur van pleisterwerk af van de bodemgesteldheid. Als er ergens klei in de bodem zit dan gebruikt men die en wordt er geen klei van een andere kleur, dus uit een andere streek, gebruikt. De poorten op deze foto's zijn niet die van Meknès, want die zijn fraai bewerkt en van een heel andere orde. Meknès is een koningsstad, met koninklijke poorten.

Nusa Lembongan

Ik liep vroeg over het strand van Nusa Lembongan en genoot van het licht, het zachte zeebriesje en de rust. Het strand lag bezaaid met stukken rood en roze koraal, die ik niet in mijn koffer mee durfde te nemen langs de douane van Schiphol, ik word altijd uit de rij gehaald, maar mijn reisgenoot durfde dat gelukkig wel. De boten daar hebben aan elke kant een drijver en worden gebruikt voor het vissen en voor goederen- en personenvervoer. De eilandbewoners leven van de zeewierteelt; in het ondiepe kristalheldere zeewater staan ze de hele dag gebukt over hun bedjes wier. Ze oogsten het, doen het in drijvende manden en leggen het te drogen in de zon. Wier wordt gebruikt voor de vervaardiging van agar-agar (vegetarisch bindmiddel), maar wordt ook gegeten als groente. Zeewier bevat jodium, calcium, vitamines en sporenelementen. Het is vooral bestemd voor de export naar Japan en Europa.

The harbour of Dubai

Mijn fantasie draaide op volle toeren door de met dozen volgeladen lichtblauwe houten boten en bijbehorende besnorde mannen. In welke landen werden deze dozen ingeladen en over welke wereldzeeën werden ze vervoerd voordat ze hier op de kade van Dubai opgestapeld werden? Kwamen de dozen met “chopped strand mat” van de middelste foto uit China? En wat zou er in zitten, toch geen gehakte strandmatten? Wat moeten ze hier in dit zandstaatje met al die spullen? Met grote vraagtekens in mijn ogen liep ik in de avondzon langs al die bergen dozen.
Ik had van te voren een heel ander beeld van Dubai, ik dacht dat er alleen maar flitsende wolkenkrabbers en dure hotels waren. Toen het donker werd hebben we gegeten in het ronddraaiende restaurant op de 25e verdieping van het Hyatt Regency hotel, met een stunning view of the sea, the creek and the city.

Trees

Waar halen ze toch altijd weer die takkenbossen vandaan? Er staan daar nauwelijks tot geen bomen, maar altijd zie je weer mensen (vrouwen) met takkenbossen op hun hoofd. De bomen zien er vaak vreemd gesnoeid uit, de takken met bladeren worden gekapt voor de schapen. De boabab is in Senegal een heilige boom, die niet gekapt mag worden. Gelukkig maar, anders stonden er niet veel meer. Projectontwikkelaars trekken zich niet veel aan van de ideeën van dooie mensen. Het hout van de baobab is niet te gebruiken, ze zijn vaak hol van binnen en werden gebruikt om de doden in te begraven. Het zou natuurlijk altijd geschikt zijn als brandhout. Bij houtverkopers zie je daar grote stapels prachtig tropisch hardhout dat per kilo als brandhout verkocht wordt. Dan sta je daar, met je correct ethische gedachten over tropisch hardhout. Dan drink je nog maar een glaasje bouy, het donkerrode en bitterzoet smakende sap van de baobabvrucht.

Camels on the road

Bij de eerste kameel die we zagen begonnen we te gillen, maar al gaande zagen we er steeds meer en op het laatst wel honderden tegelijk. Daar stonden reusachtige SUV’s en mannen met blauwe jurken en tulbanden en dat was een plek waar je kamelen kon kopen. Deze kamelen zijn dromedarissen, maar daar heten het gewoon kamelen, chameaux. De mannen links zijn Sahrawi’s, de bewoners van de Westelijke Sahara. Deze Sahrawi’s probeerden met water olie van een jonge kameel te wassen. Hoe de kameel onder de zwarte olie kwam weet ik niet, maar ik weet wel dat het er niet af gaat met water. Wat ik ooit niet wist was dat kamelen lichtblauwe ogen hebben, of misschien alleen deze ene.

The market hall

Deze foto’s heb ik bij elkaar gezocht vanwege de kleur; het zachte mintgroen kleurt mooi bij het bruin van de ongelofelijk gore en stoffige markthal en bij de zacht glanzende huid van het meisje met de onpeilbare blik en de springerige vlechtjes. Ze stond in een winkeltje en vond het maar een beetje gek dat ik een foto van haar maakte. Waarom maak jij een foto van mij? Ik zou haar vraag niet kunnen beantwoorden, maar ze stond daar zo mooi en ze zag er zo ernstig en weerloos uit. Links in de markthal liggen op de stenen tafels grote karkassen uitgestald. Hier zouden die subiet vernietigd worden door de keuringsdienst van waren en zou van de verkoper al zijn vergunningen afgenomen worden. Daar op die markt in Senegal kijken de mensen niet zo nauw.